verdriet op wielen

Vanmorgen fietste ik naar mijn werk. Op een gegeven moment zag ik iemand voor mij skeeleren en alle tegenliggers keken vreemd en achterom als ze de skeeleraar voorbij waren.
Even later hoorde ik geschreeuw en gegil. De mevrouw op skeelers was vreselijk hard aan het huilen.
Aangezien ik op mijn fiets harder ging dan zij op haar skeelers, kon ik inhalen. Maar zonder iets te zeggen zou ik mezelf a-sociaal vinden, dus ik probeerde te praten met haar.skeeleren
Wat bleek:
– haar kinderen waren haar door Jeugdzorg afgepakt
– haar baby hadden ze van haar borst af getrokken
– ze werden geplaatst bij mensen die haar vroeger misbruikt hebben
– haar kinderen kunnen inmiddels in 12 talen vloeken
– ze hadden de kinderen weggenomen omdat ze suïcidaal zou zijn (maar 10 jaar later is ze er nog steeds)
– ze mag nog steeds geen studie volgen of werk verrichten
– ze heeft in Vogelenzang gezeten en daar zeiden ze tegen haar: “Ga maar buiten naar de treinen kijken”.
Al met al: een uitzonderlijk geval wat alle vertrouwen in onze zorgmaatschappij verloren is.
Ik heb met haar te doen.
Ik vond het best heftig, zo op de maandagmorgen!