nooit meer zaterdag

Kun je ooit nog gelukkig worden als in één klap alles wat je liefhebt wordt weggevaagd? Als je beide kinderen bij een vreselijk auto-ongeluk om het leven komen? Dat was wat voormalig profvoetballer overkwam. In juli 2003 moesten hij en zijn ex-vrouw Dora afscheid nemen van hun kinderen, (12) en (9).
Voor Michel Boerebach  is het ‘nooit meer zaterdag’, zijn favoriete dag van de week, waarop hij steevast met zijn jongens op het voetbalveld te vinden was.

Dit kwam deze week met de post (Libelle Bookazine) en vandaag gelezen.

Huilen!!! Huilen!!!
De hoofdpersoon vind ik niet erg sympathiek, maar het verhaal, de manier van schrijven en de mensen eromheen maken het een schitterend boek waar een traantje laten niet misstaat.

6 thoughts on “nooit meer zaterdag

  1. Heb je ‘m al uit! Ik ben net begonnen, heb 2 hoofdstukken gelezen… Vind eigenlijk de manier van schrijven (nog?) niet zo mooi, maar ’t verhaal grijpt je wel…

  2. Heb het ook gelezen.
    Het is wel op een aparte manier geschreven.Waarom vind jij de hoofdpersoon niet sympatiek?

    Groetjes

  3. `He heb het boek ook gelezen, vond het wel op een aparte manier geschreven..
    Vraag me af waarom jij de hoofdpersoon niet sympathiek vond.

    Groetjes

  4. @peggy:
    tja hij komt bij mij niet zo sympathiek over. lijkt te balen van zijn voetbalcarriere,(vooral dat hij niet zoveel verdiend heeft en toch alles vergokt) lijkt een groot ego te hebben omdat ie uit dat wereldje komt. Kan slecht tegen reacties van mensen die alleen maar lief willen zijn en hun steun betuigen.

    zoiets 🙂

  5. Ik heb een tijd geleden het boek ‘Weg Van Lila’ aan de kant gelegd, omdat ik me het eerste hoofstuk al mateloos ergerde aan de hoofdpersoon. Het was zogenaamd de bedoeling dat je meeleefde met de man die de voogdij van zijn kind af moest staan aan de moeder. Die man schreef zou vrouwonvriendelijk, dat ik alles deed behalve meeleven met die kerel. Nou ben ik bezig met een boek over een trien die ten onrechte haar vader heeft beschuldigd van seksueel misbruik. Nou ben ik benieuwd of ik met dit boek het einde haal, want aan haar had ik al een hekel na alleen het lezen van de kaft en het zien van haar afgewende rotkop op de kaft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *