dromen blijven komen

(Dit is een erg persoonlijk logje dus als je dat niet “blieft”:
sla maar over.)

Al maanden, zo niet jaren, droom ik af en toe over vrienden uit mijn puberteit.
De laatste tijd is het veel vaker. Ik begin er echt last van te krijgen en voel me rot na het slapen.

Ik had een leuke vriendengroep en leuke vriendinnen. Maar ik voelde me regelmatig buitengesloten ( mijn vriendinnen leerden bijvoorbeeld brommerrijden, maar wilden het mij niet leren. Ik dronk geen bier en de rest allemaal wel…tijdens het uitgaan bleven ze dus uit mijn buurt want met mij konden ze geen lol hebben)
Een van mijn viendinnen is nu samen met de broer van mijn andere vriendin. Zij zien elkaar dus nog vaak en ik niet.

Ik droom dus vaak dat ik ze tegenkom en dat ik dan probeer die vriendschap weer terug te vinden, maar ze hebben er nooit behoefte aan, doen lullig en maken rare grappen die ik niet snap.
Vannacht kon ik ineens prachtig schaatsen en met Ro schaatste ik de sterren van de hemel. Ik wilde ook graag dansen met een vriend, maar hij wilde niet. Ook een andere vriend had er geen zin in. Mijn vriendinnen lachten me uit.

Dan word ik wakker en ben ik dolblij dat Ro naast me ligt en dat hij wel lief voor me is. Maar aan de andere kant kan ik wel janken.

Waarom trek ik me nog zo aan wat die vrienden van toen over me denken? Terwijl het ook nog maar een droom is?
ik heb ook geen idee hoe ik er van af kan komen.

Iemand een idee?

8 thoughts on “dromen blijven komen

  1. Nou, als niemand dit toch leest durf ik ook wel een persoonlijk antwoord te geven… Ik begrijp dat je contact zoekt en wilt houden met ‘vriendinnen’ die nooit echte vriendinnen zijn geweest en dat ook nooit willen worden. Even kort door de bocht: zet ze uit je hoofd. Werk niet aan mislukte acceptatiepogingen uit het verleden, werk aan acceptatie door anderen in het heden. Geniet dus van en met andere mensen en andere dingen, geniet van je samenzijn met Ro. [Nou zeg, ik had dominee moeten worden. In elk geval kan ik niet schaatsen en niet dansen 🙂 ]

  2. Ik ga even een eigen ervaring opschrijven in de hoop dat je er misschien iets mee kan. Ik zing vanaf mijn zevende bij een koor. Rond de puberteit en daarna hadden we een hele hechte groep, maar ondanks dat was er ook jaloezie (vooral in verband met solo’s). Tot mijn 23ste zong ik bij het koor en toen stopte ik wegens de opgelopen spanningen, met vooral één meisje dat zich nogal dominant profileerde in die tijd. Zij was toen zeventien. Nu zijn we zeven jaar verder en gisteren ben ik weer begonnen. Ik heb me van te voren erg druk gemaakt, vooral vanwege dat ene meisje, dat nu een vierentwintigjarige moeder is. Ik heb van te voren nagedacht over hoe ik haar zou willen benaderen en kwam tot de conclusie dat ik met een schone lei wilde beginnen. Zeventien en vierentwintig is een heel verschil en gelukkig was dat te merken. Ik was eerder dan X en toen zij binnenkwam, reageerde ze heel leuk en kwam ze me speciaal drie zoenen geven. Ik heb leuk met haar gekletst en er was niks meer te merken van de nare manier waarop we uit elkaar zijn gegaan. Ik ben als kind heel erg gepest (bijna dagelijks worden opgewacht en in elkaar geslagen worden…). Ondanks dat deze ervaringen zijn sporen hebben nagelaten, heb ik met mezelf afgesproken dat ik met mijn vroegere plaaggeesten toch best het gesprek zou willen aangaan. Ik zou het uit mezelf niet opzoeken, maar als ik ze toevallig tegenkom en ik word door iemand benaderd, dan sla ik een gesprek niet af. Ik heb me een tijd geleden verbaasd over het feit hoe iemand die ik dacht te kennen, in negatief opzicht enorm veranderd was. Als dat kan, dan kan het andersom ook voorkomen.

    Ik heb trouwens ook vaak een hele rare droom over een familielid dat me enorm heeft laten vallen, zo’n anderhalf jaar geleden. Ik droom dan dat ik ben geëmigreerd en dat na jaren Spoorloos ineens bij me op de stoep staat met een video-opname. Ik ben dan natuurlijk heel gelukkig in mijn mooie landhuis, met lekkere en leuke vent en mijn complete leven is zo goed gevuld, dat er geen plek meer is voor diegene op de video (dat familielid). Ik vraag dan heel ongeïnteresseerd en onverschillig wie er op de band staat en na het antwoord, antwoord ik dat ik absoluut geen behoefte heb om de band te zien. De cameraploeg mag mooie omgevingsopnamen maken van mijn gigantische huis, dito tuin, ondergaande zon en vier honden en zes katten 🙂 en krijgt toestemming van mij om die uit te zenden in Nederland.

  3. Wat ontzettend vervelend voor je zeg! Ik heb ook ooit eens vriendinnen gehad die mij altijd heel aardig vonden omdat ik alleen thuis was (soms) enzo! Dan konden ze blijven slapen en uitgaan. Nu ik verkering heb, is het verwaterd. Heel jammer maar eigenlijk hoorde ik er nooit zo bij! Misschien moet je weer contact zoeken met die mensen of helpt dat niet?

  4. Ik weet niet hoe je eraf kunt komen. Als je het weet, kun je het mij dan vertellen? Ik droom dan wel niet over mensen uit het verleden maar denk er wel vaak aan. Ik lag vroeger ook altijd overal buiten. Nu ik mijn eigen leven heb, zou ik ze dat graag willen laten zien. Stom? Ik weet het niet. Moeilijk is het wel.

  5. Ook maar even een persoonlijke reactie van mij dan. op de lagere school ben ik altijd veel gepest (o.a. met mijn bril en mijn kleren). Toen ik naar de middelbare school ging, gingen een aantal meiden van de lagere school ook mee naar die school. Het pesten was toen wel over, maar ik hoorde er nooit echt bij.
    Zo’n 3 jaar geleden was er een reünie van de middelbare school. Ik wilde daar heel graag heen, laten zien wat er van mij geworden was. Dat ik een leuke vent had, een mooie baan en dat ik heel gelukkig was. Op de één of andere manier vond ik dat heel belangrijk. Ik raakte op die reünie aan de praat met één van die meiden die heel populair was (en die overigens wel altijd aardig deed) en ik vertelde haar hoe belangrijk dit voor mij was, en hoe ik mijn middelbare schooltijd had ervaren. Zij vertelde mij een heel ander verhaal. Die meiden vonden mij allemaal wel grappig, ik had wel lef en deed wel stoere dingen (allemaal om er bij te horen). Zij had die periode dus heel anders ervaren. Voor mij was dat heel verhelderend. Want ik ben toch geworden wie ik ben, met name ook door die periode in mijn leven. Het grappige was overigens dat de meiden die toen heel populair waren er het meeste tegenop zagen om naar de reünie te komen!!
    Maar nu nog even over je vraag. Misschien droom je er nu veel over omdat je op dit moment in een fase zit die heel onzeker voor je is (zeker qua werk, wat je wilt met je toekomst). Misschien roept dit weer (onbewust) heel veel onzekere gevoelens op, die er voor zorgen dat je die dingen van vroeger weer zo her beleefd in je dromen? Dat is wat ik er over kan bedenken, ik hoop voor je dat het snel weer wat “rustiger” wordt in je dromen!

    Groetjes, Annemarie

  6. Jemig Jo, wat een rotdroom! Maar ik kan zeggen dat je één van de allerliefste en attentste mensen bent die ik ken! En dat we nog lang vriendinnen mogen blijven! Trouwens ik drink ook geen bier en was vroeger ook niet echt een ster op de brommer…..

  7. Als ik het zo lees dan zijn het nooit echte vriendinnen geweest. Want buitensluiten, dat doen vriendinnen niet.

    Nu er veel jaren voorbij zijn, kan het best zijn dat ze allemaal enorm veranderd zijn. Het is maar net of je ze wilt opzoeken of niet. Maar als ik het zo lees is die periode voor jou nooit goed afgesloten.

    Betrefthet dromen kan het er best mee te maken hebben dat je in een onzekere periode zit, zoals Annemarie al schrijft.

    In ieder geval kun je blij zijn met Ro en je vrienden/vriendinnen die je nu hebt.

  8. @Ivan: moeilijk om te zeggen dat ze geen echte vriendinnen zouden zijn geweest…dat voelt dan minstens zo rot als mijn dromen..

    @Linda: nou dat is me een stapje te ver..als ik ze tegen zou komen zou ik me gauw verstoppen denk ik…

    @annemarie: een paar jaar geleden ben ik ook op de reunie van mijn school geweest. maar er waren amper mensen van mijn jaar. jammer maar ook blij…scheelde veel moeilijke momenten voor mij.

    @Katja: dankjewel, je bent een schat 🙂

    @ amethyst: het is ook nooit echt goed afgesloten. Zij gingen allemaal studeren terwijl ik zakte…erg in de steek gelaten voelde ik me toen ze op kamers gingen en nooit meer van zich lieten horen. Bij een paar ben ik nog op hun kamer geweest, maar toen ik wel slaagde, kon er geen felicitatie meer vanaf…hun leven was mijn leven niet meer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *