desillusie over de dood

Logje geplaatst door: jojootje  /  Categorie: opmerkelijk, Persoonlijk

Zondag ben ik naar 2 begraafplaatsen geweest: te en te .
Zomaar?
Eigenlijk wel.
Nog nooit gedaan, maar eens moet de eerste keer zijn.

Zo raar!
Bea was mee en die wist er veel over te vertellen. Niet alleen over de gang van zaken, maar ook kende ze tientallen mensen die er lagen.
Ik vond het zo raar dat er veel lege plekken waren;
– dat komt doordat, als je familie niet betaalt, je geruimd wordt na 10/15 jaar
Ik vond het vreemd dat er zo weinig oude graven waren;
– Tja, waarom zou je betalen voor antieke dode mensen die je niet kent: uit het oog, uit het hart.

Weg mijn romantische beeld van dood gaan en begraven worden: tot stof vergaan, samen met familieleden die bij je liggen. Er liggen waarschijnlijk dan allang geen familieleden meer; die zijn allang geruimd!

Ik begreep zelfs dat er 3 (volstrekt willekeurige) mensen kunnen liggen op 1 plek en dat er stenen bakken/ platen tussen zitten zodat het na verloop van tijd niet instort en je nog iemand enigszins herkenbaar kan opgraven en herbegraven.

Voor mij dus geen begrafenis: ik heb geen kinderen dus wie zal na 10 of 15 jaar nog geld willen betalen voor mijn rustplaats?
Ik vind het echt heel raar. Zelfs een lijkt zo een commerciële instelling.
Laat dus maar.
(Naomi heeft me vanavond beloofd dat ik op haar schoorsteenmantel mag, naast haar andere moeder)

Wil jij begraven worden?

zoekwoorden: , , , , ,

3 reacties to “desillusie over de dood”

  1. Willemvk Says:

    Voorlopig nog niet 😀

  2. V☺nnieb Says:

    Vroeger wilde ik (als ik dood zou gaan) begraven worden. Nu niet meer, nu kies ik voor cremeren.

  3. Johan, personal coach Says:

    Ik vind het opzich wel een fijn idee dat er een plek is waar mensen je kunnen herdenken. Voor mij is een begraafplaats daar de plek voor. Dat het dan weer niet voor eeuwig is vind ik niet echt zo’n probleem. Het gaat dus eigenlijk meer om mijn nabestaanden.
    Gr. Johan

geef een reactie